စီရော်နယ်လ်ဒို၊ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်မသိသူ

ငယ်ငယ်က English ဆရာတစ်ယောက်က ပြောဖူးတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်ဘဝမှာ Self-control က သိပ်ပြီးအရေးကြီးတယ်ဆိုတာပါ။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာ ကိုယ့်စိတ်ကို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ဒုက္ခများနိုင်ပါတယ်။

အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ၊ အထူးသဖြင့် အသက်သုံးဆယ်ကျော် လေးဆယ်အရွယ်ရောက်လာရင် Self-understanding က သိပ်ပြီးအရေးကြီးတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသိနားလည်ခြင်း၊ ကိုယ့်နေရမယ့်နေရာ သိနားလည်ခြင်းပေါ့လေ။

အသက်လေးဆယ်ကျော် စီရော်နယ်လ်ဒိုက Self-understanding အားနည်းနေတယ်။ သူ့ကိုယ်သူ လုပ်တိုင်းဖြစ်ဉီးမယ်ထင်နေတယ်။

သူ့ရဲ့ဖြစ်ချင်လွန်းစိတ်မီးတောင်က ချော်ရည်ပူတွေဟာ သူ့ကိုယ်သာမကဘဲ တစ်ပါးသူကိုပါပူလောင်စေတယ်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ခမ်းနားမှုဟာ လူမလေးခွေးမခန့်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

လူဆိုတာ အသက်အရွယ်အလိုက်ရင့်ကျက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ စီရော်နယ်လ်ဒိုမပါဘူး ထင်ပါရဲ့။

သူ့ကြည့်ရတာ အောင်ပွဲဆာလောင်စိတ်ပြင်းထန်တာနဲ့ မတူဘဲ အတ္တကြီးလို့မဆုံးနိုင်တဲ့ အာဏာရှင်လို ဖြစ်လာတယ်။

ကမ္ဘာ့ဖလားမရသေးလို့ လေးဆယ်ကျော်အရွယ်အထိ လက်ရွေးစင်အသင်းကနေ မနားနိုင်သေးဘူး။

စီရော်နယ်လ်ဒိုက ကမ္ဘာ့ဖလားရတဲ့မက်ဆီကို တိုက်ခိုက်တာ ရယ်စရာပါ။

လာလီဂါထက် ဆော်ဒီလိဂ်က ဂိုးသွင်းရတာ ပိုခက်တယ်လို့ပြောဖူးတာကလည်း Idiot ဆန်ပါတယ်။

စီရော်နယ်လ်ဒိုက ကိုယ့်ရဲ့ဂန္ထဝင်ဆန်မှုကို တန်ဖိုးမထားဘဲ အာရှချန်ပီယံလိဂ် ၂ ဖလားမရလို့ မျက်ရည်ချောင်းစီး ပြတယ်။

ဒုတိယဆုလက်မခံချင်လောက်တဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဆော်ဒီလိဂ်မှာ သူရဲကောင်းဖြစ်ရတာ ဂုဏ်ယူမဆုံးဖြစ်နေခဲ့တယ်။

မိသားစုမှာ၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ၊ လူမှုဆက်ဆံရေးနယ်ပယ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို  သိနားလည်မှု (Self-understanding) နဲ့ ရှင်သန်နေရပါတယ်။

စီရော်နယ်လ်ဒိုကတော့ ပွဲမကစားရလို့ စိတ်ကောက်တယ်။ အသင်းကနေနုတ်ထွက်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအမှန်အတိုင်း မမြင်နိုင်သေးဘူး။