ပတ်ဒရီရဲ့အရင်ကဇာတ်လမ်းလေး (၂)

"ဘာစီလိုနာဆိုတာ ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့သွေးထဲ စီးဆင်းနေတဲ့အရာပါ"

ဘာစီလိုနာမြို့ဆီ ရင်ခုန်စွာချီတက်တော့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကလိုက်ပို့တယ်။

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး လိုင်စင်မရှိတော့ ယိုအန်ဂမ်ပါကွင်းဆီ Taxi နဲ့ပဲသွားကြတယ်။

ကိုဗစ်ကာလဆိုတော့ အကာအကွယ် အဆောင်အယောင်တွေနဲ့ ပေါ့လေ။

ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာ ဘာစီလိုနာ Training kit ပါတယ်။

ကွင်းရောက်တော့ လုံခြုံရေးကို  "ဟယ်လို၊ ကျွန်တော် ပတ်ဒရီပါ၊ လေ့ကျင့်ခန်းလာဆင်းတာ" ဆိုပြီးပြောလိုက်တယ်။

လုံခြုံရေးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ၊ လက်ပြပြီး သွားခိုင်းပါတယ်။ ကွင်းထဲရောက်တော့ ဘယ်သွားရမလဲမသိဘူး။

ဘာစီလိုနာကစားသမားတွေရှိတဲ့နေရာရောက်တော့ ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရသူက မက်ဆီပါ။ သူက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။

သူ့ကိုမြင်လိုက်ချိန်မှာ ဆွံအသွားပြီး ဘာပြောရမယ်မသိတော့ဘူး။

မက်ဆီက ကျွန်တော့်ကိုပြုံးပြလိုက်ချိန်မှာ လေထုထဲ လွင့်မျောသွားသလိုပဲ။ သူက " သက်သောင့်သက်သာနေဖို့" ပြောတယ်။ အဝတ်လဲခန်းထဲ လာခိုင်းတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လိုချာတိတ်တွေအတွက် ဘူးစကွက်စ်၊ ပီကေး၊ အယ်လ်ဘာ၊ မက်ဆီတို့နဲ့အတူ အဝတ်လဲခန်းအတူဝင်ရမှာကို ထိတ်လန့်နေတတ်တယ်။

အဝတ်လဲခန်းအပေါက်ဝမှာ ဘာလုပ်လို့ လုပ်မိနေမှန်းမသိဘူး။ ဖိနပ်ကြိုးချည်ရမှာလိုလို၊ ပစ္စည်းတွေသိမ်းရမှာလိုလို ဖြစ်နေတတ်တယ်။

တစ်ရက်တော့ မက်ဆီက " ကိုယ့်လူတို့၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ? အဝတ်လဲခန်းထဲ လာပြီး ငါတို့နဲ့အောင်ပွဲခံလေ" ဆိုပြီး ပြောခဲ့ပါတယ်။

ပြီးတော့ မက်ဆီကပဲ အဝတ်လဲခန်းထဲ  ဦးဆောင်ပြီး ခေါ် တယ်။ ထိုင်ရမယ့်နေရာပြတယ်။

အဲဒီဖြစ်ရပ်အတွက် မက်ဆီကို ကျွန်တော်ထာဝရ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။

မက်ဆီက အေးစက်သလိုဖြစ်နေတဲ့ အဝတ်လဲခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် အနွေးဓာတ်ပေးခဲ့တာပါ။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ကျွန်တော်က လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးလုပ်ပြနိုင်သလို၊ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ တွဲကစားရတာဖြစ်လို့ အရာရာလွယ်ကူပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကစားနေရတာ ဘာကာ၊ လူစာရင်းကိုကြည့်လိုက်တိုင်း " နေရာရပါ့မလား" လို့ တွေးမိတယ်။

တစ်ရက်တော့ ရော်နယ်ကိုးမန်းက သူ့ရုံးခန်းထဲ ခေါ်တယ်။ " တောင်ပံ ဒါမှမဟုတ် ကွင်းလယ်မှာ ကစားခွင့်ပေးမယ်" လို့ ပြောတယ်။

သူ့လက်ကိုစိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကျွန်တော်ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့တယ်။ သူ့အခန်းထဲကနေ ထွက်လာတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေက ဖုံးကွယ်မရနိုင်ပါဘူး။

တိုက်ခန်းပြန်ရောက်ချိန်မှာ ဘာစီလိုနာကစားသမားဖြစ်ပြီဆိုတာ မိဘတွေကိုပြောပြတော့ သူတို့လည်း ဝမ်းသာလွန်းလို့မျက်ရည်ကျကြတယ်။

ဘာစီလိုနာဆိုတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ထိပ်တန်းကလပ်အသင်းဖြစ်ရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘူး။

ဘာစီလိုနာဆိုတာ ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့သွေးထဲ စီးဆင်းနေတဲ့အရာပါ။

အဖေက ကျွန်တော်ကလေးဘဝအရွယ်ကတည်းက ကတိပေးထားတာတစ်ခုရှိတယ်။

လေ့ကျင့်ခန်းသွားဆင်းတိုင်း ဖိနပ်၊ Shin guards ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုမေ့ကျန်တတ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကို အဖေက " သားရေ၊ မင်းဘောလုံးသမားဖြစ်လာရင်

အဖေ လက်ထောက်လုပ်ပေးမယ်။ ပစ္စည်းတွေမေ့မကျန်အောင် ဂရုစိုက်ပေးမယ်။ သားအဖနှစ်ယောက် ကမ္ဘာပတ်ကြမယ်" လို့ ကတိပေးထားတာပါ။

အဖေကအဲဒီလိုပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော်ကလည်း " ဘာစီလိုနာခြေအိတ်တွေ မကျန်အောင် ဂရုစိုက်ပေးနော်အဖေ၊

ချန်ပီယံလိဂ်ကစားရင် အဲဒါတွေမေ့လို့မရဘူး" ဆိုပြီးတုံ့ပြန်တတ်တယ်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျွန်တော်တို့ သားအဖနှစ်ယောက် အဲဒီလိုမျိုးစကားတွေ ပြောဖြစ်ကြတယ်။

တကယ်တမ်းဘာစီလိုနာကစားသမားဘဝ  ရောက်လာချိန်မှာ ပြောမပြတတ်အောင် ပျော်ရတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငယ်ဘဝတုန်းက အဘိုးရဲ့Old School Style စားသောက်ဆိုင် ​မြေအောက်ခန်း ကို နူးကမ့်လို

စိတ်ထဲသဘောထားပြီး ဘောလုံးတစ်လုံးနဲ့ အကြိုက်ကန်ခဲ့ချိန်တွေကိုလည်းကျွန်တော် လွမ်းနေမိတယ်။